மாலினி: வணக்கம், திரு புதுகை அப்துல்லா, உங்க பெயரே வித்தியாசமா இருக்கு, பெயர் காரணம் சொல்லுங்க!
புதுகை: வணக்கம் மாலினி அண்ணே! என் இயற்பெயர் கூட என் ஊர் பெயரையும் சேர்த்திருக்கேன் அண்ணே! அதான் என் பெயர் அப்படி இருக்கு.மாலினி: அப்படியா? அப்துல்லா என்ற ஊரை நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லையே! எந்த மாவட்டத்தில் இருக்கு?
புதுகை: அண்ணே! இந்த நக்கல் எல்லாம் 'ச்சும்மா ட்டமாஷோ' -ட நிறுத்திக்கணும், புரிஞ்சிதா! புதுகை ஊரு, அப்துல்லா பேரு!...ம் அடுத்த கேள்வி!மாலினி: நீங்க ஏன்! எல்லோரையும் அண்ணே! அண்ணே! என அழைக்கிறீர்கள்?
புதுகை: தமிழ்மனத்தில் இருக்கிற எல்லாருக்கும் அது ஏன்னு தெரியும், உங்களுக்கு தெரியாதா?மாலினி: அது தெரியும்! ஆனா என்னையும் அண்ணே -ன்னு கூப்பிடுறீங்களே! அது கொஞ்சம் ஓவரா தெரியலையா?
புதுகை: உங்கள மட்டும் இல்ல, பாரிஸ் பதிவர் ராப் -ஐ கூட அண்ணேன்னு தான் கூப்பிடுவேன், அவரும் என்னை தங்கச்சி -ன்னுதான் கூப்பிடுவார்.மாலினி: !!!!!!!
புதுகை: என்னாண்ணே! பேஸ்த்தடிச்சு போய்ட்டிங்க! பயப்படாம அடுத்த கேள்விய கேளுங்க!மாலினி: ஈழம் பிரச்சினைக்கு என்ன காரணம் -னு நீங்க நினைக்கிறீங்க?
புதுகை: தங்களை எப்போதும் சுத்த சுயம்புக்களாக நினைத்துக் கொள்வதால் எந்த இடத்தில்,எந்த நிலையில் இருந்தோம், இப்போது இருக்கின்றோம் என்று கம்யூனிஸ்டுகள் ஒருபோதும் உணர்வதே இல்லை. இதுதான் பிரச்சினை!மாலினி: புதுகை சார்! உங்க பதில் எனக்கு புரியலைன்னாலும் பரவாயில்ல, படிக்கறவங்களுக்காவது புரிய வேணாமா? குழப்பாம சொல்லுங்க, ஈழப்பிரச்சினைக்கு என்ன காரணம்?
புதுகை: ஓட்டு அரசியலுக்கு வந்தாச்சு. கம்முன்னு ஈழம், தமிழ் -ன்னு வாய்ச்சவடால் விட்டு ஓட்டு பொறுக்காம எதுக்கு கம்யூநிஸ்ட்டுகள் உண்ணாவிரதம் இருக்கணும்? அதனால வந்த பிரச்சினை தான் இது. எப்படியோ பிரச்சினை ஒரு வழியா தீர்ந்தது. நிம்மதியா இருக்கு அண்ணே!மாலினி: என்னது பிரச்சினை தீர்ந்ததா? என்ன சொல்றீங்க!
புதுகை: அதான்! பாசில் வந்துட்டு போனாரே! பிரச்சினை தீர்ந்த மாதிரிதான! என்னண்ணே, இல்லன்றிங்களா? (முறைக்கிறார்)மாலினி: சரி என்னமோ போங்க! பிரச்சினையை யார் தீர்த்தது -ன்னு நினைக்கிறீங்க?
புதுகை: வேற யாரு? எல்லாம், எங்க பாஸ் தான் காரணம்.மாலினி: (உண்மையில் கடுப்பாகிறார்) இந்த ஒரு தரம் மன்னிச்சிடுங்க புதுகை, இனி உங்கள பேட்டி எடுக்கவே வர மாட்டேன். தயவு செய்து, உங்க பாஸ் எப்படி காரணம் -னு விளக்குறீங்களா?
புதுகை: சரி சரி அழாதீங்க அண்ணே! சொல்றேன். எங்க பாஸ் எனக்கு ஒரு வாரம் லீவு கொடுக்காம இருந்திருந்தா நான் பாசில் -லோட படகு வீட்டுக்கு போய் டேரா போட்டிருக்க மாட்டேன். போகாம இருந்திருந்தா பாசில் அலறி அடிச்சிட்டு டெல்லி வந்திருக்க மாட்டார். ஈழம் பிரச்சினை தீர்ந்திருக்காது அல்லவா?மாலினி: அண்ணே! உங்க கால காட்டுங்க!!! (மவுன மாகிறார்)
புதுகை: என்னண்ணே! கேள்வி அவ்வளவு தானா?மாலினி: இன்னும் ஒரு கேள்வி இருக்குண்ணே!
புதுகை: என்ன! "அந்த பாசில் வேற, இந்த பாசில் வேற, அப்பறம் எப்படி உங்க பாஸால பிரச்சினை தீர்ந்தது?" அப்படின்னு கேட்க போறிங்களா?மாலினி: ச்சே ச்சே! நான் ஏன் அப்படியெல்லாம் கேட்கப்போறேன்! ஏதாவது மொக்கை பதில் இல்லாமையா இருக்கும் உங்க கிட்ட?
புதுகை: புரிஞ்சா சரி! கேளுங்கண்ணே உங்க கடைசி கேள்விய.மாலினி: "ச்சும்மா ட்டமாஷ்" வலைப்பூ பற்றி உங்கள் கருத்து.
புதுகை: பதிவு தலைப்புல எவன் பேரையாவது போட்டு வம்பிழுக்கறது, எவன் பதிவிலாவது போய் சண்டை வாங்கிட்டு வர்றது -இதெல்லாம் பண்ணாம பதிவு எழுதினா உங்க வலைப்பூ -வை படிக்கிறத பத்தி யோசிக்கலாம். Read More......
இரண்டாவது அறிக்கையில் "ஈ.வெ.கிருஷ்ணசாமி, ப.ஜீவானந்தம் ஆகிய இரு தோழர்களும் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொண்டதற்கு நானே ஜவாப்தாரி என அறிவித்துக் கொள்கிறேன். இந்த மன்னிப்பு கொடுக்கப்பட்டதும் அதை அரசாங்கம் ஏற்றுக் கொண்டதும் ஆகிய இரண்டு காரியங்களும் மிகுதியும் இந்தக் கேஸையே பொறுத்தது மாத்திரம் அல்ல என்பது இதில் முக்கிய விஷயமாகும். மக்களுக்கு சமுதாயக் கொடுமைகள் தீரவேண்டியது எவ்வளவு அவசியமோ அதுபோல பொருளாதார கொடுமைகளும் தீர வேண்டியது அவசியம் என நாம் கருதியதால் பொருளாதாரம் சம்மந்தமாக சிறிது பிரச்சாரம் செய்ய ஆரமித்தோம். என்றாலும் அரசாங்கத்தார் தப்பபிப்ராயத்தைக் கொண்டு இயக்கத்தை அடக்குமுறைப் பிரயோகம் கொண்டு முடிவுக்கு கொண்டு வர நினைக்கின்றனர். சர்க்காரோடு இந்த மாதிரி ஒரு சமாதான முடிவுக்கு வராத பட்சத்தில் சர்க்கருக்கும், நமக்கும் வீண் தொந்தரவு ஏற்படும் என்ற நிலையில் மற்ற ஆதாரங்களும் முயற்சிகளும் நிலமைகளும் இருந்ததால் நான் இந்த சமாதானத்திற்கு வர வேண்டியுள்ளது." எனக் குறிப்பிட்டார். 
மார்க்சியமும், பெரியாரியமும் இனைந்து செயல்படத் துவங்கி சுயமரியாதை-சமதர்ம இயக்கமாக மலர்ந்து வெற்றிகளைக் குவித்து, எதிரிகளை அஞ்சி நடுநடுங்கச் செய்த அந்த அற்புதமான வரலாறு 3 ஆண்டுகளுக்குள் (1933-36) முடிந்து போனது. பெரியாரியமும்,மார்க்சியமும் தொடர்ந்து இனைந்து இருந்தால், மண்ணுக்கேத்த மகத்தான் அந்த இயக்கம் தொடர்ந்து நீடித்து இருந்தால், அப்போது உருவாகி வந்த எஃகு போன்ற கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் அந்த இயக்கத்தோடு இனைந்து செயல்பட்டு இருந்தால் ஒரு வேளை தமிழகத்தின் வரலாறே பிரம்மிக்கத்தக்க அளவில் மாறிப்போய் இருக்கும்.
இந்த இடத்தில கம்யூனுஸ்டுகளின் ஆரம்ப நிலையை மிகச் சுருக்கமா பார்த்துவிடுவோம். காங்கிரஸ் கட்சியின் மாநாடு பீகாரில் உள்ல கயாவில் 1922 ம் ஆண்டு நடந்தது. அதில் பங்குபெற்ற "சிந்தனைச் சிற்பி" சிங்காரவேலர் தனது இடி முழக்கத்தால் அனைவரையும் கிடுகிடுக்க வைத்தார். அனைவரும் மகாகணம் பொருந்திய என்று பேச்சைத் துவங்கிய போது கிங்காரவேலர் " தோழர்களே" என தன் பேச்சை ஆரமித்தார். " உலக கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் பிரதிநிதியாக நான் இங்கு வந்துள்ளேன்" என மகா துணிச்சலுடன் அறிவித்தார். இதில என்ன துணிச்சல் வேண்டி இருக்குன்னு நினைக்கிறீர்களா? அன்றைய பிரிட்டீஷ் அரசில் யாராவது கம்யூனிஸ்ட்டுன்னு தெரிஞ்சா அவன் வாழ்க்கை அத்தோட தரிசு. இந்தியாவிலேயே நான் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் என்று வெளிப்படையாகவும் தைரியமாகவும் அறிவித்த முதல் இந்தியர் சிங்காரவேலர்தான்.
